10.9.12

Meltingpot Monday: Yes I do, or…?


Afgelopen weekend heb ik op een bruiloft gewerkt. Oppassen op een hele grote groep met kinderen. Hartstikke leuk. De bruiloft heeft me aan het denken gezet over mijn eigen toekomst.


Vroeger vond ik bruiloften altijd maar een stijf gedoe. Nooit hoefde ik te trouwen, al dat gedoe voor maar een dag. Als je echt bij elkaar wilt zijn dan kan dat ook zonder te trouwen. Eigenlijk is dat nog steeds mijn overtuiging. Maar de bruiloft van afgelopen weekend was heel bijzonder.
Je merkte aan alles dat het bruidspaar perfect bij elkaar paste. Je merkte dat alle genodigden bijna uitzinnig van vreugde waren dat dit paar, na meer dan tien jaar samenzijn, met elkaar in het huwelijksbootje stapte. Geen enkele stijfheid of stugheid, etiquette of familievetes waren voelbaar in de lucht. Iedereen deed precies waar hij zin in had. Tussen de ceremonies door even een duik in de zee nemen (ja, deze bruiloft was aan het strand), gekke dansjes doen tijdens de kinderdisco, geen standaard opgeprikte bruiloftskleding bij de gasten. Gewoon, mooi en fijn allemaal.
Als het ook zo kan, dacht ik. Als het ook zo kan dan wil ik misschien toch ook wel trouwen. Met een feestje er bij. Waar dan iedereen heel gelukkig is voor mij en mijn vriend dat wij, ook na meer dan tien jaar, in het huwelijk treden. Ik zou er een heel speciale aangelegenheid van willen maken. Maar niet eentje waarvoor ik 50.000+ euro uit moet trekken. Het hoeft van mij allemaal niet per se zo fancy. Als ik maar een mooie dag heb, waarbij vrienden en familie delen in de blijdschap die ik en mijn vriend voelen.
Alhoewel… Is het niet NOG fijner, als je samen op een super romantische plek je ringen uitwisselt. Daarna op een fantastische reis om de wereld gaat samen, en je vervolgens bij terugkomst iedereen meedeelt dat je bent getrouwd? Want voor mij is trouwen toch vooral iets tussen twee mensen. Niet iets tussen twee families, of twee groepen vrienden. Het gaat er om dat jij, samen met je geliefde, de mooiste dag van je leven hebt. En ik vraag me af of dat voor mij wel de vorm aan zou nemen van een massaal feest. Plus de vraag, is het wel nodig om per se zo formeel vast te leggen dat je voor eeuwig samen wilt zijn? Op dit moment voelt het natuurlijk om voor altijd bij mijn vriend te blijven, zijn zo'n akte en ring dan wel nodig?

Nee, voorlopig ben ik er nog niet uit wat ik nou het leukste vind, wat trouwen betreft. Jij wel?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten