4.11.12

Sunny Sunday: On Not Always Expecting the Worst

Bron
Op deze regenachtige zondag wil ik graag een wijze les met jullie delen. Eentje waar ik gisteren nog eens met mijn neus op werd gedrukt. Het is zoveel fijner om het glas halfvol te zien, en niet halfleeg. Je leven is een stuk leuker als je niet van te voren van het slechtste uitgaat, maar juist van het goede (oh, en eigenlijk ook hoe fijn het is als je mooie momenten in je leven met je familie kunt delen, maar dat is een side-stepje :-) ).

Zaterdag drie november 2012, een dag die me waarschijnlijk nog lang zal bijblijven. Niet alleen omdat ik op deze dag EIN-DE-LIJK mijn masterdiploma in mijn handen kon houden, en af kon zwaaien van de universiteit-van-administratieve-horkerigheden-Amsterdam. Voornamelijk omdat dit de dag was, dat na meer dan 23 jaar, mijn echte vader en mijn echte moeder, en al mijn opa's en oma's, zich weer in dezelfde ruimte bevonden. Voor mij.

Al weken had ik toch een beetje opgezien tegen deze dag. Alhoewel mijn moeder me duizendmaal verzekerde dat zij en mijn andere vader er echt geen probleem mee hadden, en mijn opa beloofde zich als een heer te gedragen, was ik er niet honderd procent gerust op. Nachtmerries waren het gevolg. Vaders die elkaar in de haren vlogen (het zou niet de eerste keer zijn dat mijn niet biologische maar wel vader-vader, mijn wel biologische vader eens goed de waarheid zou vertellen), opa's die toch maar niet wilden komen passeerden de revue.

Eindelijk was het dan zover. Eindelijk. En alles is goed verlopen. Behalve wat ongemakkelijkheden, die onvermijdelijk waren gezien de situatie, was het een dag waarop ik en mijn behaalde diploma in het middelpunt van de belangstelling stonden. Vandaag sprak ik mijn oud-oom (een soort derde vader, die wegens gezondheidsproblemen helaas niet aanwezig kon zijn) die me wijs toesprak. "Op zo'n dag kunnen die familieleden het toch haast niet goed doen tegenover elkaar. Een te joviaal weerzien zou niet goed zijn, maar een te ingetogen begroeting ook niet. Maak je er niet druk om. Alle aanwezigen hadden een ding gemeen; ze wilden dat dit jouw dag zou worden. Dat hun verleden niet in de weg hoefde te staan van jouw geluk. En dat is precies waar ze voor hebben gezorgd."

Dus, nu zit ik hier op zondagmiddag. Ben ik bijna tot het emotionele toe blij over hoe gisteren is verlopen. En stel mezelf voor; voortaan bij dit soort gelegenheden (denk aan: trouwen, een kind krijgen, verjaardagen van dat kind) ga ik proberen van het positieve uit te gaan. Dat scheelt een hoop kopzorgen.

Wie nog tot hier dit uberpersoonlijke verhaal heeft gelezen. Herken je iets in wat ik beschrijf? Heb jij een fijn weekend gehad?

Oh, nu je hier toch bent, ik vind het heel leuk als je me volgt via Bloglovin'!

3 opmerkingen:

  1. Ja hoooooi, ik zie je blog voor het eerst geloof ik, dus om nou gelijk een megapersoonlijke reactie te plaatsen is ook weer zo wat, maar ik herken het wel een beetje.

    Wat dat betreft is het maar goed dat mijn vriend niet wil trouwen, hoef ik daar ook geen hoofdpijn over te krijgen :P

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik zit ook vaak te malen of alles wel goed zal gaan, maar meestal valt het wel mee als je gewoon positief denkt!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het denken herken ik zeker wel. Ik kan van tevoren ook al van alles bedenken wat er zou kunnen gebeuren in een situatie en dat zijn nooit positieve dingen. Achteraf loopt het meeste dan toch positief af en heb je je zorgen gemaakt voor niks haha.

    BeantwoordenVerwijderen