18.12.12

Sunny Sunday: This is Christmas


Het onderstaande fictieve verhaal is geïnspireerd op mijn eigen ervaringen. Toch is het niet geheel autobiografisch. Op welke punten dat wel het geval is, laat ik aan jullie fantasie over.

-----------------------
Met de hele familie van mijn vaders kant zitten we aan de eettafel. Het is tenslotte kerst. We kijken elkaar wat ongemakkelijk aan. Zitten we hier nu echt voor het eerst in 23 jaar met elkaar aan dezelfde tafel? De gesprekken verlopen stroef, maar ze zijn er tenminste. Dus dat nemen we maar voor lief. We praten over alledaagse dingen. Het weer, werk, een nieuwe studie en hoe het met de kinderen gaat. Ik moet toegeven, het lijkt op het eerste gezicht best gezellig. Totdat je gaat letten op de kleine ongemakkelijkheden.

Een van de aanwezigen staat op, om maar eens van plek te gaan wisselen. Zes gangen lang aan tafel naast de koude kant zitten blijkt toch wat te veel van het goede te zijn. Hij loopt naar zijn oom. Wil een arm om hem heen slaan, maar haalt de andere kant van de schouder maar net, aangezien de ontvangende partij zich lichtjes afwendt. Een schichtige blik vliegt door de kamer. Gaat dit wel goed zo? Scheuren de pleisters over de niet gedichte wonden nu al weer open? Maar de situatie blijft onder controle, en neutraal genoeg voor alle aanwezigen om hun gesprekken voort te kunnen zetten.

Dan neemt een conversatie die eerst zo plezierig leek, ineens een onverwachte wending. Gaan we nu echt in het bijzijn van mijn kakkineuze, preutse oma, praten over een nudistengezin? Want ineens blijkt een van de leden van de 'koude kant' zo te zijn opgevoed. En blijkt de levenspartner van deze persoon, uiteraard uit de warme kant, bijna onder de druk te zwichten. Monden vallen open, de woorden komen over elkaar heen buitelend naar buiten. "Is dat echt iets dat je normaal vind?", "Dus jij loopt altijd naakt rond?". Ineens staat de in onze familie gouden regel onder vrouwen; bedek altijd je schouders, ook als het snikheet is, in een heel ander perspectief.

Wanneer we onze laatste happen eten naar binnen werken, en ik mijn spullen pak om naar de trein te gaan schrikken een aantal mensen op. "Waarom vertrek je nu al?", "Het is al laat", zeg ik, "en ik moet tenslotte helemaal naar Amsterdam".  Teleurgestelde blikken. Gevolgd door een hels kabaal. Wie gaat mij nu nog naar de trein brengen? Dronken mensen schreeuwen om het hardst om lekker in de auto te springen en naar het station te rijden. "Ik loop wel", besluit ik, "dat lijkt me het beste idee". En ik doe mijn jas dicht en zwaai nog een laatste keer naar een tafel die vol ligt met onuitgesproken gedachten en onverwerkte gevoelens. Dan draai ik me resoluut om en loop de deur uit. Ik ben blij dat ik naar huis kan.



4 opmerkingen:

  1. Leuk geschreven! Ik ben benieuwd welke punten nu niet autobiografisch zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Goed en leuk geschreven... ben nu toch wel nieuwsgierig wat wel en wat niet;)..

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Haha ja ik ben ook nieuwschierig. Tell us!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hahaha ik had al verwacht dat die zin misschien interesse zou opwekken! Wie weet ga ik nog eens in op welke punten autobiografisch waren ;)

    BeantwoordenVerwijderen