4.2.13

Meltingpot Monday - Note to Self on: Teenage Years

Bron
Ik zit in de bus. Tegenover me zitten twee jonge meisjes van een jaar of vijftien. Ze zijn vrolijk aan het kletsen over het afgelopen weekend. Hoe leuk ze hebben geshopt. Hoe gemeen hun ouders waren omdat ze 'al' om drie uur 's nachts thuis moesten komen op zaterdag. Dat ze hun kamer opnieuw gaan inrichten. Wanneer de volgende pyjama party plaats zal vinden. Ik zucht. Kon ik maar weer even vijftien zijn.






Kon ik maar weer even... met vriendinnen de hele middag aan de telefoon hangen. Terwijl we elkaar nog geen kwartier geleden gedag hadden gezegd op school. Kon ik maar weer even 2 uurtjes aan huiswerk zitten. Om vervolgens aan tafel te schuiven bij de rest van het gezin. En 's avonds uren ongegeneerd de simpelste tv-programma's kijken. Pyjamaparties bij de vleet. En me druk maken over simpele dingen, zoals kelding, zoals jongens, zoals zomervakanties.

Kon ik me maar weer even... druk maken om wie ik ben. Ruzie maken met mijn ouders over de meest simpele dingen. Uren doorbrengen in kamers van psychologen en psychiaters. Na het avondeten direct naar mijn slaapkamer rennen, om weer in mijn eigen hoofd te duiken. 's Nachts niet kunnen slapen van angst. Al huilend en hyperventilerend in de armen van mijn moeder vallen. Niet weten wie nu wel, en wie nu niet te vertrouwen is. Twijfelen aan het leven. Twijfelen aan mezelf. Want dat is hoe het echt was.

Romantiseerde ik in die bus de puberteit ten onrechte? Ik denk van wel. Het was geen feestje. Evenals het begin van mijn studententijd. Ondanks de vele verantwoordelijkheden die ik nu zelf moet dragen, en de onbezorgdheid die volledig is weggevallen, geloof ik dat ik nu gelukkiger ben. Eindelijk gelukkig, eigenlijk. Misschien komt met die verantwoordelijkheid ook wel meer besef van wie je zelf bent. Leer je door de vele ervaringen die je meemaakt om op een andere manier naar de wereld te kijken. Jezelf meer te respecteren, en niet langer af te meten aan al die anderen. Ontwikkel je eindelijk je eigen identiteit.

Maar toch...Soms verlang ik terug.

4 opmerkingen:

  1. Leuk geschreven! Soms verlang ik ook terug naar mijn puberteit, maar als ik dan even logisch nadenk weet ik dat ik helemaal niet terug wil omdat ik in die periode op emotioneel vlak echt niet stabiel was.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nee, dat is nu echt geen periode waar ik naar terug zou willen. Ik kan eigenlijk eerlijk zeggen dat ik nu op mijn 25e op mijn plek ben. Goed geschreven, btw.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oh ik vond 15 echt geweldig. 4havo, vriendje, vrienden, vriendinnen, bandje, allesssss.. Met je werkgeld genoeg verdienen om leuke dingen te kunnen doen en beetje te sparen, maar nog geen grote geldzorgen hebben. En dat je je nog nergens druk om hoeft te maken. Dat was wel een mooie tijd hoor.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Leuk geschreven! Ik vond het een geweldige tijd, maar mijn studententijd vond ik nog leuker. En nu, een jaar later ben ik eigenlijk nog steeds heel gelukkig :) Al denk ik toch dat je dingen gaat romantiseren als je terug kijkt, maar dat is misschien maar goed ook. Het betekent dat je vooral de mooie dingen hebt onthouden ;-)

    BeantwoordenVerwijderen