15.2.13

Testing Thursday: China

Gisteren realiseerde ik me ineens dat ik vrij weinig op mijn blog heb geschreven over mijn fascinatie voor China. Gek eigenlijk. Daar ga ik vandaag verandering in brengen.









Toen ik in 2008 voor het eerst naar China ging voor een rondreis, was mijn interesse gewekt. Wat een veelzijdig en bijzonder land. Als je dacht dat je immuun was voor het fenomeen 'cultuur shock', dan moet je toch echt eens naar China. En het liefst voor langere tijd. Vandaar dat ik tijdens mijn studie een half jaar in Xiamen heb gewoond om Mandarijn te leren. Ik specialiseerde me in Chinese Geschiedenis (aan de UvA, die niet echt veel docenten, zeg maar gerust geen, had aan de FGW die je hierbij kunnen helpen...)Vorig jaar deed ik mee aan een ondernemersproject, waarbij we in acht maanden tijd een bedrijf op hebben gezet met als doel een ondernemende reis naar China maken. We bezochten met een groep van elf studenten verschillende grote en kleine bedrijven aan de oostkust van China. Een nieuwe reis naar het land staat alweer op de planning, en wel in april van dit jaar. Zeer waarschijnlijk zal ik me dan alleen in- en om Shanghai begeven, wederom met een licht-zakelijke inslag.

Tot zover de chronologische opsomming van mijn relatie tot China. Hoe hard ik ook nadenk waar mijn fascinatie voor China vandaan komt, ik heb geen idee. Soms lijkt het wel alsof ik een beetje gek ben. Want wie wil nou zo graag naar een land waar de vrijheid van meningsuiting nog geen begrip is. Waar je niet vrij kunt gaan en staan waar je wilt - ook niet op internet. Waar de luchtkwaliteit zo slecht is dat je bijna net zo goed meteen teer in je longen kunt gieten, en waar nul komma nul controle is wat betreft voedselveiligheid. Of waar je bijna geen enkel moment van de dag normaal in een metro of bus kunt zitten, nee, het fenomeen 'als sardientjes in een blik' krijgt hier een heel nieuwe dimensie. Waar veel culturele gebruiken in eerste instantie onbegrijpelijk zijn (zie bijvoorbeeld Limoentjes blog over gezichtsverlies). Om over de taal nog maar niet te spreken.


Ondanks dat alles heeft China op mij een sterke aantrekkingskracht. Ik blijf er maar weer naar terug gaan. Misschien juist omdat de cultuur zo anders is. Omdat je in 'echt' Chinese steden de hardheid van het leven terugziet, en niet in een Nederlandse bubbel van gezelligheid en relatieve rijkdom leeft. Omdat het leren kennen van een andere cultuur - door en door - de blik op je eigen cultuur ook verscherpt, en je leven rijker maakt. Uiteraard ook omdat het eten overheerlijk is. Zet een bord jiaozi voor me, en alle bezwaren rondom het eten van 'vervuild' Chinees eten verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Er zit een bepaalde onrust in mijn lijf als ik in Nederland ben. In China slaat die onrust om in opwinding. Omdat de straat waar je vandaag doorheen loopt, er over een week zomaar heel anders uit kan zien. De Chinese mensen die je overal en nergens aanspreken om 'gewoon' een praatje te maken. Of even hun Engels te oefenen. Juist omdat je soms nergens iets van begrijpt, is leven in een niet zo verwesterde stad als Xiamen een uitdaging en zit vol leermomenten. En het blijft fantastisch als je een net geleerd Chinees woord direct in de praktijk kunt gebruiken.

In mijn meest wilde dromen pak ik mijn biezen en vertrek voor langere tijd naar China - Maar voor nu... Nu lees ik vooral veel boeken over China. Bijvoorbeeld 'De stad die naar meneer Sun verhuisde' (aanrader!). En bekijk documentaires over China, bijvoorbeeld van Tegenlicht.


Belangrijk: Binnenkort zal ik op de donderdagen een nieuwe categorie introduceren: Turning Point Thursday, hier kan je daar meer over lezen, ik zoek namelijk gastbloggers!

4 opmerkingen:

  1. Een blog over China!Jeej! Ik vind het leuk om de ideeën van anderen over China te lezen en te zien hoe zij alles ervaren. Je reactie op het artikel over gezichtsverlies maakte me dan ook blij; ik ben niet de enige die het zo heeft ervaren :)

    Leuk dat je naar Shanghai gaat zeg, veel plezier alvast!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Gaaf! China lijkt me indrukwekkend en jou zo te horen ook :D

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat grappig (en ook wel mooi) die fascinatie over China! Noemen ze toch yellow-fever ofzo? :) Mijn ouders zijn beiden Chinees en alhoewel ik en mijn broertje zo westers mogelijk zijn opgevoed (ik durf te wedden dat jij meer weet van China dan ik), hebben we toch wat chinese trekjes meegekregen, met name van onze vader die echt traditioneel chinees is. Zo zit het belang van 'gezicht' op de een of andere manier in ons DNA ingebakken, ook al heb ik dat in de afgelopen jaren wel wat kunnen loslaten. Wel fijn om te lezen dat je China niet door een roze bril bekijkt :)

    Alvast veel plezier in Shanghai en geniet! :D

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ha, interessant! Ik ben net zo'n globetrotter en ben er nog niet uit of mijn hart in Zuid-Afrika of Indonesië ligt, maar ook ik ben onrustig in Nederland.

    Gaaf om te lezen!

    BeantwoordenVerwijderen