11.4.13

Wondering Wednesday: Marriage


Ik ga je nu iets vertellen dat je misschien schokkend voor zal komen. Ik vind trouwen voor de Staat niet bijzonder. Ik hecht er geen waarde aan. Ik hecht meer waarde aan het altijd samen zijn met mijn lief. Aan de liefde die wij voor elkaar voelen, en waarvan al sinds acht jaar duidelijk is dat die zeer waarschijnlijk eeuwig zal gaan duren. Daar bestaat bij mij geen twijfel over. Maar trouwen voor de Staat, daar is niets romantisch of bijzonders aan.







Het lijkt wel alsof er een lobby op gang is (al heeeel lang) om mensen te doen geloven dat hun liefde pas bezegeld is zodra ze dat trouwboekje in handen hebben. Of een ring om elkaars vinger hebben geschoven. Nou mensen, dat is niet het geval wat mij betreft. Je liefde is al 'bezegeld' zodra je dat samen met je lief hebt besloten. Dat kan je niet worden opgelegd vanuit een Staat. Dat is alleen maar een stukje papier. Maar helaas wel een stukje papier waar nog steeds heel veel voordelen aan kleven. Onder anderen belastingtechnisch. En in het geval je samen een kindje krijgt. Dat vind ik niet meer van deze tijd.

Vanuit de gemeente en haar ambtenaren straalt daarnaast een elan af alsof iedereen die gaat trouwen daar meteen een groots feest aan gaat verbinden. Een huwelijk aan het 'plannen' is. Want wie kan dat nou niet betalen? Naast een huwelijk sluiten op het gemeentehuis (wat al snel in de honderden euro's loopt, en dan hebben we het alleen over het administratieve gedeelte, daar verdienen gemeenten nog een lekker zakcentje mee) moet er immers ook nog een hele dag omheen worden gebouwd met festiviteiten. Want trouwen is de mooiste dag van je leven.

M'n hoela. Ik maak liever zelf de mooiste dag van mijn leven. Wanneer ik daar zelf zin in heb, en op een manier die mij aanstaat. Er zijn in werkelijkheid helemaal niet veel mensen die zich dit allemaal zonder enige moeite kunnen veroorloven. Weet je hoe lang de wachtlijst in Amsterdam is om befaamd 'kostenloos' te trouwen? Bijna acht maanden. Zoveel mensen willen er op een 'ongelukkig' tijdstip (vaak heel vroeg in de ochtend) trouwen. Of sluiten een baliehuwelijk waar alleen 2 getuigen bij zijn, en wat in vijf minuten over is. Waarbij je niet eens kunt gaan zitten. Ik hou er niet zo van om zoveel te betalen voor administratieve hassle die omgeven door verhalen is opgepimpt, maar natuurlijk eigenlijk niet meer van deze tijd is. Bovendien is het verschil tussen arm en rijk hier versterkt aanwezig. Wie genoeg geld heeft, kan in een mooie zaal op een fijn tijdstip trouwen. Heb je dat niet? Dan mag je alleen aan de balie staan, en daarna maken dat je wegkomt. Oh, en de dag waarop je trouwt heb je dan ook niet echt meer te kiezen.

Laten we op z'n minst een huwelijk van de Staat hebben dat betaalbaar (waarom niet gratis, of alleen bestaand uit administratiekosten zoals de aanvraag van een paspoort) - en dus bereikbaar- is voor iedereen. Dan zijn de voordelen die er aan verbonden zijn dat namelijk ook. Zoiets als eerlijk zullen we alles delen. En als we dan toch bezig zijn, dan moet dat voor iedereen op dezelfde manier gelden. Dan zijn we tenminste toch weer een beetje in het heden terechtgekomen met z'n allen.

Afgelopen week ben ik samen met mijn BF in ondertrouw gegaan. Nou man oh man, wat voelde dat onromantisch en raar. Dan weet je dat maar. En we gaan geen trouwfeest geven. Ik zie het als een administratief gebeuren dat we graag willen regelen voor we gaan emigreren. Een feest komt op een moment dat wij zin (en geld...) hebben om een feest te geven. Dat feest dan ook heel groots aan kunnen pakken. Maar wel een baliehuwelijk sluiten. Handtekening zetten en wegwezen. Want onze liefde vieren met al onze naasten om ons heen, dat lijkt me pas fantastisch. En romantisch. Maar niet nu.

11 opmerkingen:

  1. Mogen we je wel feliciteren? :P Ik denk dat steeds meer mensen er zo over denken, zeker mannen. (Van wat ik hoor iig) Zelf wil ik wel graag trouwen, niet omdat dan pas de relatie begint of omdat je dan pas het meest van elkaar houd, maar omdat je op die manier echt aan elkaar vast zit. Ik vind dat een mooi idee. En daarnaast wil ook graag de achternaam van mijn toekomstige man, zeker al we kinderen krijgen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha! Over dat feliciteren, ja hoor, ik zie het wel als een felicitatie met mijn leuke relatie ;). Ik begrijp je punt. Het is wel zo dat je de achternaam van je kinderen onafhankelijk van de door jou gekozen achternaam nog kunt bepalen he. Ik hou ook wel mijn eigen naam, en mijn vriend de zijne. Vind dat gewoon iets dat bij je hoort.

      Verwijderen
  2. Goed verhaal! En gefeliciteerd ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ben het er helemaal mee eens! Goed verwoord

    BeantwoordenVerwijderen
  4. HEAR HEAR!
    Heb 'm meteen gedeeld! Fijn stuk!!!

    (en stiekem toch gefeliciteerd ;-))

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Gefeliciteerd! En in ondertrouw klinkt ook niet echt romantisch. Maar dat hoor je van meer mensen. Leuk dat je ooit een feest gaat geven. Ik snap dat je dat nu nog even niet doet!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. stiekem gefeliciteerd! Maar ik deel je mening! Ik hoop dat je toekomstige feest fantastisch en mooi wordt

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Gefeliciteerd met de ondertrouw :) Ondertrouw is absoluut niet romantisch. Wij hebben wel een 'grote' bruiloft gehad met alles erop en eraan. Ik heb de tijd van mijn leven gehad, maar ik moet ook zeggen dat we het niet gedaan zouden hebben als we de middelen niet hadden gehad. Ik vind het onverantwoord om al je spaargeld aan een dag uit te geven, want het is wat je zelf zegt: het huwelijk (of een ├╝berhaupt een relatie) is niet een dag, het is een avontuur voor de rest van jullie leven. Zou wel fijn zijn als je dan ook nog wat te besteden hebt ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Gefeliciteerd! Ik vind trouwen wel een mooi idee. Ik dacht juist dat er steeds minder mensen trouwden dan vroeger en dat ik daarom maar ouderwets was als ik wel wilde trouwen haha. Lijkt me wel heel leuk zo'n groot feest :) Succes met al jullie voorbereidingen voor Berlijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Gefeliciteerd met jullie ondertrouw!
    Je verhaal is herkenbaar, ik dacht (en denk nog steeds) er ook altijd zo over. Ik hoefde ook nooit zo nodig te trouwen. Voor mijn gevoel zou het niets toevoegen.
    Inmiddels ben ik wat van gedachten veranderd. Ik wil wel trouwen. Niet om het grote feest, niet per so om onze liefde te bezegelen. Wel omdat het dan makkelijker zal zijn om in de toekomst samen in een ander land te gaan wonen. Het is gewoon makkelijk wanneer je getrouwd bent om bepaalde visums aan te vragen. En met twee nationaliteiten is dat nogal een head ache.

    Waar willen jullie naar toe emigreren overigens?

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Gefeliciteerd nog :) De ene dag vind ik het idee van trouwen wel heel leuk, de andere dag niet. Er komt inderdaad zoveel bij kijken en eigenlijk slaat het ook niet echt ergens op. Maar ja, ik blijf toch een meisje en daarom staat dat hele sprookjes idee me toch wel aan. Ik weet het niet. Ik denk er best wel vaak over na, maar ik ben er nog niet helemaal over uit.

    BeantwoordenVerwijderen