10.7.13

MIJMERINGEN - In de trein

Na een weekend lang familie in Nederland, zit ik in de trein terug naar Berlijn. Het is juli. Hoogseizoen dus. De trein zit volgepakt met groepen tieners die samen op interrail door Europa gaan. In mijn coupe komen ze voornamelijk uit de VS. Verschillende groepjes raken met elkaar aan de praat, en komen er achter dat ze precies dezelfde route door Europa rijden. Ze proppen collectief hun backpacks op het bagagerek. Het past maar net. Ik stel me voor dat ze hun hele hebben en houwen voor het overleven van de drie weken in die tassen hebben gestopt. Als die weken dan uit veel feesten en onvoorspelbaar weer bestaan, dan heb je maar beter al je spullen bij je.

Bron

De sfeer in de coupe is leuk. Onbezonnen. De tieners hebben niet heel veel kaas gegeten van andere culturen, hoe Europa precies is samengesteld en waar ze naar op weg zijn. Ze springen gewoon in een trein, en zien wel in welke stad ze terecht komen. 'Wat is het tijdsverschil tussen Amsterdam en Berlijn?' vraagt een meisje aan de conducteur. Deze kijkt haar verbaasd aan. In gebrekkig Duits-Engels zegt hij: 'Tijdsverschil? Ik begrijp niet waar je het over hebt, dat is er niet'. Waarop het meisje breed lachend op haar stoel ploft. Prima, geen tijdsverschil. Dat kon zij ook niet weten, toch.

Tijdens de acht uur durende reis hangen ze op hun stoel. Zowel onderuitgezakt, als over de rugleuningen heen, als al kaartend langs de zijkant van hun stoel gevouwen. Wanneer de trein een korte stop maakt, rent een groepje jongens consequent de deur uit. Ze moeten toch echt even roken. En een reep uit de automaat trekken. Als blijkt dat de stop net te kort duurt voor de tijd die zij nodig hebben om dit alles klaar te spelen, schreeuwen ze elkaar lachend toe. "Wacht! Hou de deur voor me open, ik heb nog niet alles!". Uiteindelijk komt het elke keer goed. Uitgerookt en volgesnoept zitten ze weer op hun stoel. Om hun reis naar die onbekende stad Berlijn te vervolgen.

Ik vraag me af hoe ze het voor zich zien. Ik weet inmiddels een beetje hoe het normale leven er is. Maar net zo min als zij, weet ik wat ze te wachten staat als backpackers in jeugdherbergen in Kreuzberg of Friedrichshain. Stiekem ben ik jaloers. Waar ik onderweg ben naar mijn gewone dagelijkse gang van zaken, zoeken zij avontuur in deze stad. Zulk verschil van perspectief inspireert me. Door andere mensen te observeren blijf je zien dat er meer is dan je eigen leven. Was ik ook maar weer even tiener, onderweg naar het onbekende.


2 opmerkingen:

  1. Aww leuk geschreven! Gaat soms zo snel de tijd dat ik ook wel eens denk: was ik nog maar.. Maar gelukkig zijn er nog genoeg plekken op de wereld over waar ik ook naar toe kan gaan voor het onbekende. Al weet ik wel precies het tijdsverschil. Dat dan weer wel ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi geschreven en leuk is dat inderdaad hoe mensen verschillend tegen zulke reisjes aankijkt. Soms een beetje jammer hoe 'dom' Amerikanen kunnen zijn over topografie, dat dan weer wel.

    BeantwoordenVerwijderen