12.8.13

LEVEN - Consumeren

Als liefhebber van mode, accessoires en lekkere geurtjes loop ik vaak tegen een probleem aan. Het probleem van consumeren. Consuminderen. Hyperconsumentisme. Materialisme.

Het is je vast niet vreemd, de vraag; wanneer is het genoeg? Heb ik dit echt nodig? Waarom wil ik nu die bepaalde mascara/nagellak/schoenen/tas kopen? Nee, ik heb het verdiend. Het is tijd voor een cadeautje. Ik mag mezelf best belonen met een presentje. Maar eigenlijk geven ze niet echt antwoord op de vragen.

Ondanks dat ik vrij bewust bezig ben met dit soort vragen, en mezelf redelijk in kan houden, blijft het toch door mijn hoofd spoken. Want eerlijk gezegd blijf ik toch kopen. Ondanks dat ik wel genoeg heb. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan soms. Waar komt toch die gekke drang vandaan? Ik ontleen mijn identiteit toch niet aan wat ik draag? Het gaat toch om het innerlijk en maar een beetje om het uiterlijk, misschien?



Filosoof Alain de Botton wijt deze koopdrang aan statusangst. In de huidige maatschappij beoordelen we elkaar continue, en streven naar erkenning van anderen. Succes hangt in onze ogen samen met materiƫle zaken. Dus heb je alleen maar kleding van de Zeeman, en een mobieltje uit de jaren '00? Dan ben je in onze ogen minder geslaagd dan wanneer je rondloopt met een Michael Kors tas, en Chanel lak op je nagels. Volgens de Botton willen we niet meer voor elkaar onderdoen. Nu je afkomst niet per se meer bepalend is voor welke successen je behaalt in je leven, is het telkens je eigen fout als je niet voldoet aan het ideaal. Als je klasgenoten allemaal grotere (materiele) successen behalen dan jij.

Nu ik er zo over denk vind ik het eigenlijk maar een zielig, en toch duidelijk aanwezig, probleem. Ik zie het duidelijk terug in het milieu waar sommige van mijn familieleden zich in bevinden. Mensen werken zich liever in de schulden, dan dat hun auto kleiner is dan die van de buren. Of maken zich zorgen dat hun kleding niet design-ish genoeg is voor sociale bijeenkomsten.

Het is een moeilijk dilemma. Je kunt niet alles zo rationeel benaderen als je zou willen. Emoties en een soort psychologisch 'instinct' spelen in deze een belangrijke rol. Je ziet het in de Berlijnse metro uitvergroot; slechtgeklede en stinkende zwervers krijgen veel minder geld toegestopt dan zwervers die zich net hebben gewassen en er nog redelijk nette kleding op na houden. Maar wie heeft die gift harder nodig?

Ook vrijwel alle blogs die ik volg propageren een hyperconsumptiecultuur. Bloggers schrijven over wat er nu weer is gekocht, welke producten nieuw op de markt zijn, en maken foto's van hun outfit of the day. Zelf maak ik me er ook schuldig aan, heus.

Maar is het niet een beetje vreemd? Zijn blogs zo niet verworden tot self-made reclamefolders in plaats van persoonlijke dagboeken? Is een mens niet meer dan hij consumeert? Sterker nog, ben je niet ook al een geslaagd, interessant persoon zonder te hyperconsumeren?

5 opmerkingen:

  1. Goed stuk. Het is inderdaad een moeilijk dilemma. Apart is het toch, dat we stinkende zwervers minder snel geld geven, terwijl als je logisch nadenkt het natuurlijk niet klopt. Ik ben in mijn hoofd nu echt bezig met mijn consumeer gedrag, ga er eens even goed over na denken. Maar ik denk dat je een interessant persoon bent als je, dat consumeren aan anderen kunt overlaten. Af en toe moet je wel wat voor jezelf kunnen kopen, zonder schuldgevoel maar het is zeker niet nodig om elke keer dat je een winkel ziet iets te kopen.
    Vaak vraag ik mezelf af, of ik iets koop om het kopen omdat ik met iets thuis wil komen of dat ik het nodig heb. Die vraag helpt mij, om niet allemaal onzinnige dingen te kopen. Hoe doe jij dat?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Goed idee om jezelf zo af te vragen voor je iets koopt waarom je dat precies doet. Zelf ga ik eigenlijk nauwelijks meer 'offline' winkelen, en limiteer ik verder mijn online winkeltijd zoveel mogelijk. Om 1 of andere reden kan ik me online beter inhouden aangezien ik dan langer nadenk of ik het product wel echt nodig heb en zo minder impulsaankopen doe dan ik zou doen in offline winkels :)

      Verwijderen
  2. Helemaal mee eens! Ik ben de laatste jaren ook absoluut aan het consuminderen. Ik koop ook voornamelijk vintage en ben meer bezig met het milieu en gezonder en bewuster leven. Fijn artikel!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heel erg goed geschreven! Ik probeerde zelf altijd goed na te denken over de dingen die ik kocht met of ik het wel echt nodig had. Als ik dan tot de conclusie kwam dat ik al iets soortgelijks thuis had legde ik het weer terug in de winkel. Toch merk ik nu ik weinig tot geen geld meer heb dat ik alsnog wel heel veel heb gekocht wat ik niet nodig had. Alleen op dit moment is dat voor mij ook weer positief, want alles wat ik gekocht heb en niet nodig had kan ik nu wel gaan gebruiken haha. Qua kleding heb ik eigenlijk altijd al bijna alles bij de Zeeman of andere goedkopere winkels gekocht. De dure merkkleding heb ik ook nooit echt interessant gevonden om dat te kopen, want bij een goedkopere winkel had ik veel meer leuke kleding voor datzelfde geld. Ik heb me ook nooit wat aangetrokken van andere mensen als het om mijn goedkopere kleding ging en vaak hebben de meeste het ook niet eens door dat ik dat draag.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. interessant stuk dit.Ik vind dat ik ook niet veel koop, maar als ik moet verhuizen/van kamer wisselen - zoals nu - merk ik dat ik toch veel te veel rotzooi heb. Heb meteen alle zomerkleding die ik afgelopen maanden niet aan heb gehad ook maar weggegaan.

    BeantwoordenVerwijderen