25.10.13

MJV - Dagboek van een anoniem meisje

Jonge vrouwen blijken er jaren geleden niet zulke andere gedachten over opgroeien op na te hebben gehouden dan wij. Heel bijzonder om dagboeken uit vroegere tijden te lezen, en dat te ontdekken. Aan het begin van de 20e eeuw schreef een meisje van haar elfde tot haar veertiende jaar een dagboek. Ze maakte onderdeel uit van de upper middle class, vermoedelijk in Duitsland. Sigmund Freud bestempelde dit dagboek als een pareltje en van onschatbare waarde voor de psychologie.

Ik las de dagboeken voor je door. Wat volgt is een kleine samenvatting met wat boeiende quotes. Ik heb niet iedere passage tot in detail gelezen. Wat ik over het algemeen kan zeggen, is dat dit dagboek extreem langdradig is. Zulke herkenbare onzekerheden worden beschreven. Maar ook, ellelange verhalen over het vinden van geschikte huwelijkspartners en jaloerse vriendinnen. Problemen op school, specifiek met bepaalde leraren, worden in detail besproken. Ondanks dat, geeft dit dagboek weer een mooie inkijk in het leven van een opgroeiende jonge vrouw.




Het meisje heeft een oudere broer en zus, die haar soms buitensluiten van informatie die te maken heeft met huwelijkspartners, seks en relaties.

"Fancy that, it's suitable for her ears, but not mine. Though she's not quite 3 years older tha I am, but because she no longer wears a short skirt she gives herself the airs of a grown up lady." (jaar 1, 4 oktober)

Later heeft ze blijkbaar ontdekt dat de informatie ging over seks. Waar ze graag voor eeuwig vanaf wil zien, net als van het krijgen van baby's.

"I know all about it now - that's how babies come. (...) not for me, thank you. I simply won't marry for if one marries, one has to do it. It hurts frightfully and yet one has to. What a good thing that I know in time (...) it lasts nine months till the baby comes and then a lot of women die. It's horrible." (jaar 1, 9 oktober)

 Over haar vriendin Hella en het schoonheidsideaal wat betreft huidskleur. Ja, toen was gebruinde huid dus echt niet mooi. Het lijkt wel het China van nu. Zo lelieblank mogelijk is perfect.

" She's been burned as brown as a berry by the warm southern sun, and it really suits her, though only her. I can't stand other people when they are sun-burned." (jaar 2, 15 februari)

Studeren voor vrouwen werd aan het begin van de twintigste eeuw vaak nog gezien als schadelijk voor de gezondheid. Vooral niet te lang mee doorgaan dus, om te voorkomen dat de vrouw geen gezonde kinderen meer zou kunnen baren en een goede vrouw voor haar man kon zijn. Een goed voorbeeld van deze opvatting zie je in dit dagboek.

 "The specialist mother took her (haar zus) to see wanted her to give up studying altogether, but she absolutely refuses to do that." (onbekende pagina)

Gelukkig maar. Het meisje is net veertien als ze stopt met het bijhouden van haar dagboek. Ergens rond haar dertiende jaar is haar moeder overleden na een lang ziekbed. Daar is het hele gezin blijvend verdrietig om. Als op haar veertiende haar vader ook komt te overlijden, zeer plotseling, stopt het dagboek. Vermoedelijk omdat ze ineens niet meer zo onbezorgd door het leven kon en meer voor zichzelf moest gaan zorgen. Een harde wending ten opzichte van de onbezorgde verhalen in de eerste dagboeken.

Wat me als rode draad opvalt is dat de ervaringen van dit meisje met opgroeien, haar zorgen en onzekerheden, helemaal niet zo veel verschillen van onzekerheden en zorgen van meisjes die in onze wereld opgroeien. Kleine problemen die vooral heel dicht in de buurt van het meisje liggen komen aan bod. Haar wereld in het begin van de dagboeken is nog klein, met haar in het centrum van de wereld. Maar hoe ouder ze wordt, hoe meer de wereld zich opent voor haar en ze zich gaat bekommeren om anderen dan zichzelf. 

Je kunt het hele dagboek hier teruglezen.

5 opmerkingen:

  1. Toch wel interessant om te lezen waar zij zich mee bezighielden in die tijd.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Fascinerend die dagboeken. Al vind ik het altijd wel opvallend hoe vroeg deze meiden al volwassen waren. Op mijn elfde tot veertiende hield ik me echt niet bezig met huwelijkspartners en dat soort dingen ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat interessant, toch wel bijzonder dat er zo lang is geschreven...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. ik vind het ook altijd interessant om dagboeken door te lezen, vooral om dan te lezen hoe het er "vroeger" aan toe ging.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heel interessant om dagboeken van anderen te lezen. Het geeft mij vaak bevestiging dat ik ECHT niet de enige ben met bepaalde issues en vervelende dingen. En ik kan me ook vinden in de comment van Michelle, op ons 11e dachten wij geloof ik nog niet aan huwelijkspartners, haha.

    BeantwoordenVerwijderen