13.10.13

MJV - ik over de ware

Het dagboek van Marie Bashkirtsheff staat vol met mijmeringen over de liefde. In haar jongere jaren wil ze niets liever dan de ware tegenkomen, een paar jaar later lijkt ze enigszins gedesillusioneerd. Nog steeds niet gevonden. In mijn geval is dat omgekeerd geweest. Ik was niet op zoek, maar ineens stond hij voor mijn neus. Die ware.

Ik was pas zestien. Net een beetje aan het ontdekken wat het leven nou precies is. Mijn eerste feestje met een groep studenten, terwijl ik nog op de middelbare zat, dat was super. Bleek ineens dat een van die gasten als een blok voor mij was gevallen. In die tijd flirtte ik maar een beetje in de rondte. Niet op zoek naar een vaste relatie, eigenlijk. Mijn ouders hadden elkaar pas rond hun twintigste ontmoet, terwijl ze studeerden. Zoiets zag ik ook voor me. Eerst studeren, alleen op kamers. Om zo volledig zelfstandig te worden. Dat liep wat anders dan verwacht.



Ik had nooit durven dromen dat mijn leven na dat feestje een klein beetje weg zou hebben van een rom-com. Deze jongen was een prins in een rode Peugeot. Woonde al op zichzelf in Amsterdam. Besloot voor de liefde (die nog niet eens helemaal beantwoord was) te verhuizen naar mijn woonplaats. Om dichter bij me in de buurt te zijn. Overlaadde me met liefde en aandacht. Zat tot drie uur 's nachts met mij te chatten. Stond direct aan de deur als hij door had dat ik een angstaanval kreeg. Bezorgde me onvergetelijke dagen. Nam me mee op verre reizen. Sleepte me de deur uit toen ik dat zelf niet meer kon.

Nu, 8,5 jaar later, kijk ik met een warm hart terug. Ja, ik geloof dat mijn vriend voor mij de ware is. Ik gun het iedereen om ook een soulmate te vinden. Maar ik geloof dat je als jonge vrouw wel moet leren op eigen benen te staan. Ik heb dat in deze relatie prima kunnen doen, misschien zelfs beter dan wanneer ik alleen was geweest. Maar ik vraag me af of dat voor ieder jong meisjes zo werkt. Misschien is het voor sommige mensen juist wel een belemmering om al vanaf zo'n jonge leeftijd met iemand samen te zijn. Misschien is het fijn om een periode mee te maken van volledig op jezelf aangewezen zijn, om zo jezelf te leren kennen.

Wat denk jij?

18 opmerkingen:

  1. Ah wat een lief verhaal! Ik heb op mijn 17e mijn eerste vriendje gehad. Maar omdat nou als iets goeds te noemen, nee helaas. Nu heb ik na al die jaren weer een vriend. Maar het is nu denk ik nog te pril om te zeggen dat hij mijn ware is.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat leuk om te lezen! Ik kan het wel vinden in je verhaal. Bij mij is het net zo gegaan, alleen is die relatie na vijf jaar op de klippen gelopen. Maar ik ben wel zelfstandig en volwassen geworden in die relatie. Ik ben blij dat daar plek voor was. Het heeft mij ook veel geleerd over anderen. Ondanks het bijzonder pijnlijke einde, kijk ik op het merendeel van die relatie met een warm gevoel terug. Het terug alleen zijn is wel moeilijk, al draagt het ook bij tot mij verdere zelfontplooiing. Dus ik hoop dat als ik hier later op terugkijk ik er dan sterker ben uitgekomen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat lijkt me moeilijk, na zo'n tijd uit elkaar gaan. Dan moet je vast weer even op zoek naar de balans, naar hoe je alleen moet zijn? Gelukkig kijk je wel goed terug op het merendeel van de relatie. Dan blijft het ergens ook een fijne herinnering?

      Verwijderen
  3. Wat heb je dit mooi beschreven. Vooral de stukken dat hij je over mee op sleeptouw nam als je niet meer kon. Mooi... klinkt als een ware soulmate. Ik kreeg een relatie op mijn 14e die op mijn 18e stuk liep, helaas... maar eigenlijk maar goed ook. Ik heb de 4 maanden nadat het uit was geleefd alsof er geen dag meer zou komen. Shoppen, feesten, mannen, alcohol en geen verantwoordelijkheden. Dat had ik nodig, want hij had me zo tegengehouden daarin en ik wild het leven toen met open armen ontvangen. 4 maanden later kwam ik mijn huidige vriend tegen waar ik nu alweer 4,5 jaar gelukkig mee ben. Bij hem voel ik me veilig, maar heb ik tevens op mijn eigen benen en stevig in mijn schoenen leren staan.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat lijkt me ook fijn, zo'n periode hebben om even helemaal los te gaan maar daarna iemand ontmoeten waar je samen mee door het leven wilt. Wat fijn dat je je zo voelt bij je vriend, die veiligheid is volgens mij super belangrijk. Maar ook dat je elkaar als het ware naar the next level helpt door te maken dat je je zo stevig in je schoenen voelt staan.

      Verwijderen
  4. Ik ben wel blij dat ik niet aan mijn eerste vriendje ben blijven plakken, maar tussendoor nog even vrijgezel ben geweest en tijdens die periode mezelf beter heb leren kennen. Maar er zijn ook dagen dat ik denk: had ik mijn man maar op mijn 17e ontmoet. Lijkt me heel bijzonder om vanaf die leeftijd al bij de ware te zijn :)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Aah bijzonder, mooi! Ik ben heel blij dat ik een tijdje alleen heb kunnen zijn; alleen in het buitenland wonen en op kamers. Mijn vriend en ik zijn sinds vlak na mijn 21e verjaardag bij elkaar, wat nu bijna zes jaar is. Ik geloof ook dat hij "de ware" is. Mijn soulmate, hij maakt me compleet. Ik vind het fijn om als individu te kunnen groeien en daar geven we elkaar alle ruimte voor, maar samen groeien vind ik eigenlijk nog mooier. Je vult elkaar aan; doet dingen die je anders misschien niet gedaan zou hebben. En andersom. Zo heb ik wel besloten om mijn stage in Brussel te doen, in plaats van verder weg. Ik kon een mooie stage krijgen in Brussel en dankzij deze stage had ik er later weer een heel fijn traineeship, dus uiteindelijk komen die keuzes dan mooi uit. Ik snap de mensen niet die toen tegen mij zeiden dat ik voor mezelf zou moeten kiezen. Ik bleef niet alleen in de buurt voor hem; ik deed dat ook voor mezelf. Door voor ons te kiezen, kies ik ook voor mezelf. Althans, zo voelt dat voor mij. Ik kan niet zeggen dat als ik hem op mijn 16e tegen was gekomen, dat onze relatie nu hetzelfde was geweest. Ik vind het fijn om te denken van wel. En ergens lijkt het me ook heel erg mooi om al zo vroeg bij de love of your life te zijn. Heel veel geluk voor jou en je vriend samen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zo mee eens! Je kunt ook samen groeien, en daar voor kiezen in een relatie. Dan maak je de keuzes dus niet 'voor hem' maar 'voor elkaar'. Dat is iets wat mensen vaak verwarren volgens mij. Toen wij allebei tegelijk in China gingen studeren vonden mensen dat soms gek, waarom deden we dat samen? Terwijl ze vanuit de Universiteit hier dat juist super vonden, immers, veel relaties schijnen het niet te houden als 1 van de 2 zo ver weg gaat wonen/heeft gewoond.

      Verwijderen
  6. Ahhhh, wat mooi om te lezen. Ik vind dat ergens prachtig. Al ben ik ook blij dat ik een tijd alleen ben geweest. Onbezorgd studeren, op kamers wonen, eigen huisje, een paar keer in het buitenland wonen. Ik heb zelfs eerder twee jaar samengewoond met iemand anders. En daar leer je ook weer een hoop van denk ik. Ik ontmoette mijn 'ware' op mijn 23e. En samen is zo fijn. Maar ik vind jouw verhaal ook heel mooi om te horen. Samen groeien vanaf je pubertijd, en dan nog steeds samen zijn na zo'n tijd. Bijzonder mooi.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Soms zou ik ook wel zo'n leven willen hebben gehad - onbezorgd op jezelf, af en toe een relatie, zelf in het buitenland wonen etc. Maar ja, ik wil mijn vriend voor geen goud loslaten en vind het ook schitterend om al die ervaringen samen op te doen :) Het is anders dan gemiddeld denk ik, maar ik teken er voor :)

      Verwijderen
  7. Ahhh zwijmel zwijmel <3 Ik heb zelf eigenlijk bijna altijd relaties gehad, en vind dat nu wel een beetje jammer. Ik heb altijd heel erg op een ander geleund. Maar ben wel in mijn uppie in het buitenland gaan wonen, en daar ben ik heel blij mee. Daar kwam ik erachter wat vrijheid is, en daar pleit ik sindsdien in mijn relaties ook voor. Knap dat je het zolang volhoudt hoor, maar dat is ook makkelijk met de ware. Bedoel maar te zeggen dat ik echt niet bij mijn eerste vriendje terug zou willen :'D

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. whaha ja zo lang het uithouden met iemand kan volgens mij alleen met de ware, niet met ieder vriendje ;) Volgens mij is het wel belangrijk jezelf te ontdekken door ook af en toe dingen alleen te ondernemen, zoals jouw reizen en wonen in het buitenland. Daar leer je zo veel van!

      Verwijderen
  8. Wat een hartverwarmend artikel, hier word ik zo blij van. Leuk dat je dit deelt, heel mooi geschreven!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Mooi verhaal! En erg herkenbaar voor mij, ik ben bij mijn mijn vriend sinds mijn vijftiende, ondertussen ook al dik zes jaar! Heb het wel eens jammer gevonden dat we elkaar niet later hebben leren kennen, maar het heeft ook iets heel mooi natuurlijk. Denk dat wij elkaar net daardoor elkaar extra stimuleren om te groeien en dingen los van elkaar te ondernemen. Ik ga een semester in het buitenland studeren, en net doordat we zo zeker zijn van elkaar, ben ik er zeker van dat we dat overleven.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat een ontzettend lief stukje! <3

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ik ben laat me lezen, maar wat een lieve blog. Wat mooi dat je zo'n lieverd hebt ontmoet die je zo goed steunt. Fijn hoor!! <3

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Jeetje wat mooi en fijn zeg! Ik kwam 'de mijne' tegen in een periode dat het helemaal niet kon. Maar echte liefde kruipt blijkbaar waar het niet gaan kan en nu zijn we al ruim 3,5 jaar samen waarvan elke dag nog net zo'n groot feest is als op het begin. (Nu ik er zo over nadenk word ik weer helemaal warm van binnen.) Hij steunt en stimuleert me heel erg om het beste uit mezelf en situaties te halen, weet precies wanneer ik weer last heb van een Eva-bui en laat me dan ook gewoon even uitrazen. Had ook echt niet verwacht hém nu al gevonden te hebben maar ik laat hem echt voor geen goud meer gaan!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Prachtig om te lezen. Ik weet zeker dat hij je soulmate is. Al 8,5 jaar een stelletje zegt toch wel iets:-)
    Ik heb zelf ook best jong een lange relatie gehad. Op dat moment van leven was hij een grote steun maar uiteindelijk ging het verkeerd. Eigenlijk was ik ook blij dat we later toch uit elkaar gingen. Je komt weer op je eigen benen te staan, je komt ook achter wat je zelf wilt - want in een lange relatie wordt het langzaam 'we' -, op jezelf gaan wonen en jezelf entertainen:-).Ik heb een hoop geleerd uit mijn oude relatie die ik weer meeneem naar mijn huidige relatie. En mijn huidige vriend is al 6 jaar mijn soulmate met mijn ups en downs:-)

    BeantwoordenVerwijderen