7.10.13

MJV - Ik over (on)zekerheid

Vorige week verscheen het eerste stuk over mijn ervaring met opgroeien, over de toekomst. Vandaag het tweede stuk, over (on)zekerheid. Opgroeien gaat niet zonder slag of stoot. Je bent niet ineens ergens gearriveerd en kunt dan rustig achterover gaan leunen. Naast een heleboel leuke dingen ontdekken, liggen er voor veel tieners en jonge mensen ook beren op de weg. Ik was een van die mensen voor wie de tienerjaren een onzekere tijd waren.
Ik geloof dat ik dertien was toen ik voor het eerst in de behandelkamer van een psycholoog zat. Het ging niet goed, nee. Cognitieve gedragstherapie dan maar. Dat hielp voor geen meter. Ik ben toch niet achterlijk, wat moet ik met die trucjes? Ik was depressief en ongelukkig met mezelf. Voelde dat ik in alles faalde. Ik was een loser. Een hele bange loser. Eentje die constant de hele wereld op zich af zag komen, met alle enge dingen die het maar behelst.
 Zwaarder geschut werd ingezet de jaren die volgden. Ik was daar altijd heel open over tegen mijn omgeving. Dat was wat mensen bestempelden als 'sterk'. Ik vond het maar raar van mezelf. Zieligdoenerij. Uiteindelijk is dat wel wat me heeft geholpen. Eerlijk blijven tegen mezelf en tegen anderen. Zo werd er rekening met mij en mijn angststoornissen gehouden. Het idee van een eigen 'ik' ontbrak. Ik was zo onzeker, dat ik het idee had nergens recht op te hebben. Dat ik nooit gelukkig zou worden. Een lelijke nietsnut was. Vriendjes? Pff, wie vond mij nou leuk. Ja, die gekke student die zeven jaar ouder was, kwam ik op mijn zestiende achter. Die wist vast niet met wie hij in zee ging (blijkbaar wel, hij is er nu nog...).


Met de jaren trok de onzekerheid steeds meer weg. Na de eerste jaren op de universiteit leerde ik mijn echte zelf kennen. Ik leerde mijn familie op een andere manier bekijken, kreeg nieuwe leuke vrienden. Langzaam maar zeker sleet het eeuwige onzekere er een beetje af. Wat maakte dat mijn kijk op de wereld ook lichter werd. Ik zag, zie, steeds meer mogelijkheden. Ik sta nu als een sterke jonge vrouw in de wereld, zie mijn kwaliteiten en kan situaties realistischer bekijken. Het ging niet van een leien dakje, maar de toon is nu gezet. Zeker over jezelf en je zaak zijn is geen schande. Het is wat het leven leuk maakt, wat maakt dat je uitdagingen aan durft te grijpen. Jezelf als waardevol individu tussen al die anderen ziet. Het geeft je ruimte om te stralen.

Ik gun niemand wat ik heb meegemaakt in mijn jonge jaren. Maar nu ben ik er blij mee. Het heeft me gevormd. Ja, ik zag niet veel moois in de wereld, maar ik heb mezelf leren zien. In alles wat ik ben. Dat koester ik voor altijd.
Wat lucht het op om het pad dat ik heb afgelegd zo op te schrijven. Even terugkijken, en zien waar je bent uitgekomen. Is dit herkenbaar voor jou?

17 opmerkingen:

  1. Wat heb je dit artikel mooi geschreven zeg! Je maakt inderdaad in je leven dingen mee die je niemand toe wenst en waar je altijd littekens van zult blijven hebben, maar die je uiteindelijk vormen en misschien zelfs sterker maken, dat gaat met vallen en opstaan. Echt mooi geschreven.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Goed om te horen dat je toch iets positiefs aan zo'n periode hebt overgehouden! Ik merk bij mezelf dat ik naarmate ik ouder ben niet minder "bang" ben voor bepaalde dingen, maar ik leer het wel steeds beter en eerder herkennen, zodat ik mezelf toch op tijd een halt toe kan roepen. En dat scheelt al een hoop :)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi artikel! Ik ben nog steeds een beetje bezig met een lastige periode in mijn leven. Ik heb ongeveer een half jaar geleden een moeilijke keuze moeten maken, voor een betere gezondheid. Mijn gezondheid is nog steeds niet goed, maar al een stuk beter. Herstellen duurt helaas langer als gedacht.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dat open erover praten en dan 'sterk' genoemd worden terwijl je dat zelf niet zo voelt, herken ik heel erg. Top artikel, goed dat je aandacht aan dit onderwerp besteedt.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi geschreven zeg en wat goed van je dat je bent waar je nu bent en ook echt jezelf kunt zijn! Voor sommige is het is een lange weg die je daarvoor moet afleggen, anderen hebben dit niet. Maar ik ben van mening dat wat je voor je kiezen krijgt, je ook aankan. En dat maakt jou sterker dan een ander.

    Wat je inderdaad zegt over sterk genoemd worden terwijl je dat zelf niet voelt, is heel herkenbaar. Heb pas een paar dagen terug ook een openboekje gedaan en kreeg ook zoveel positieve reacties daar op, echt overweldigend!

    Dus je mag jezelf best een schouderklopje geven en zeggen; dat heb ik even goed geflikt.

    Topper!

    x Marjo

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Bijzonder openhartig artikel, props! Die onzekerheid herken ik wel, mijn eerste tienerjaren waren ook niet zo geweldig... Inmiddels sta ik meestal een stuk sterker in m'n schoenen maar het loslaten van dingen blijft niet makkelijk. Fijn dat je dit gedeeld hebt!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Heel mooi geschreven, prachtige woorden! En heel open! Je geeft me wel hoop dat je gegroeid bent tot een sterke jonge vrouw! Je tienerjaren lijkt een beetje op de mijne - ik voelde me ook een lelijke niksnut. Uiteindelijk een superleuke vriend, fijn huisje, hele lieve vrienden - ik ben zo gezegend. Maar ik heb af en toe weer last angststoornissen, vooral nu - geen baan. Het zit zo diep - het negatief zelfbeeld van mezelf.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat fijn dat je er toch een positieve draai aan hebt kunnen geven. Ik ben nog steeds onzeker. Soms vind ik het wel irritant, maar het is ook een deel van wie ik ben. Ik laat me er niet door tegen houden. Mooi artikel weer meid!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat heftig zeg, hoe jij je hebt gevoeld in voorgaande jaren. Knap dat je er zo open over schrijft, dat kan denk ik een goede steun zijn voor mensen die zich ook zo voelen.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Bijzonder stukje en erg mooi geschreven. Mijn zusje gaat nu door zo'n zelfde periode heen en dit maakt me wel sterker. Nu heb ik wel het gevoel dat ze er weer een beetje boven op komt! :)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat een sterk stuk :) Heel erg herkenbaar voor mij, ik beland om de paar jaar weer bij de psycholoog en elke keer heb ik er weer niets aan en verval ik weer in dezelfde destructieve gedachtes. Maar hee, inderdaad, zo lang je het aan jezelf en anderen toe durft te geven dat het zo goed is, dan is het ook goed.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ik ga deze week even goed de tijd nemen om al je blogs tot noch toe even goed te lezen en te commenten. Dat is het waard!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Ja, zo herkenbaar! Ik was van kindsafaan super onzeker. Niet thuis, daar was ik vaak vrolijk, maar ik kwam altijd huilend van school, heel erg veel gepest. 'Anders' zijn wordt enorm hard afgestraft, en daar kon ik niet mee omgaan. Twee keer (bijna 3) van school gewisseld, maar goed, uiteindelijk moet je het toch ook bij jezelf gaan zoeken hè. Dat mijn ouders uit elkaar gingen was het begin van nog wat meer ellende.
    Toch kan ik nu zeggen dat ik tevreden ben met wie en hoe ik ben. Toen ik op de universiteit kwam voelde dat echt als 'thuiskomen' als je begrijpt wat ik bedoel. Eindelijk mensen die meer zijn zoals ik, en die in elk geval niet direct oordelen. Al ben ik altijd nog enigszins bang voor het integreren in nieuwe groepen, ik krijg nu eigenlijk altijd te horen dat ik heel open, enthousiast en vriendelijk ben. (En naïef, direct en daardoor bot... dat is iets waarmee ik nog beter moet leren omgaan) Dus, blijkbaar gaat het beter.
    Mooi stuk, dankjewel!

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Het is inderdaad herkenbaar, heb niet hetzelfde mee gemaakt maar wat je mee maakt is voor een reden. Het vormt wie je bent en maakt jou uniek. Je leert jezelf kennen en staat nu met meer zelfvertrouwen en zekerheid in het leven.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Wauw, wat mooi geschreven! En ook zeker herkenbaar. Die onzekerheid is er overigens nog steeds wel, maar ik kan er mee omgaan, heb in de jaren geleerd wat ik ermee moet. Het vormt je inderdaad en zorgt dat je nu bent waar je bent. Mooi om terug te kijken naar het pad wat je gegaan bent. Het daagt mij uit om er ook eens goed naar terug te kijken. Sowieso kijk ik nu steeds terug naar vroeger, nu mijn vader pas overleden is. Het leert je nog beter te kijken naar wie je bent en waar je voor staat.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Prachtig geschreven, ook heel herkenbaar voor mij (ik begin straks aan EMDR omdat niets lijkt te helpen). Ik weet hoe ik met mijn onzekerheden moet omgaan, maar er is te veel gebeurd in een te korte tijd waardoor ik helemaal op de kop lijk te staan soms. Toch ben ik blij dat ik dit heb meegemaakt, dat maakt ons tot wie we zijn (sterke jonge vrouwen, al voelt dat niet altijd even waar).

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Wat een mooi stuk! & wat een mooie maand.

    Daar waar je schrijft dat praten sterk wordt genoemd terwijl je je niet zo voelt herken ik ontzettend. Ik worstel nog steeds met het een en ander en ben hier altijd heel open over... maar sterk voelt het niet. Het is eerder alsof mijn issues heel ver buiten me staan. Alsof ik het er nuchter met anderen over kan hebben, omdat het "toch niet echt iets met mij te maken heeft".

    BeantwoordenVerwijderen